İCMÂ, İslâmın kaynaklarındandır

İCMÂ, İslâmın kaynaklarındandır

Bir gün ikindi ile akşam arasında İmâm-ı Şafiî'nin yanına ihtiyar bir zât çıkageldi. İmâm-ı Şafiî doğruldu, elbisesini düzeltip oturdu. İhtiyar da selâm verip oturdu. İmâm-ı Şafiî hürmetle o zâta baktı. O zât,
"Bir şey sormak istiyorum." dedi. İmâm-ı Şafiî:
"Buyurun, sorun." dedi. O:
"Allah'ın dininde delil olan şey nedir?" dedi.
"Allah'ın kitabıdır."
"Başka nedir?"
"Resûlüllâh'ın (s.a.v.) sünnetidir."
"Başka nedir?"
"Ümmetin ittifak ı(icmâ')dır."
"İcmâ'ın delil olduğunu nereden çıkarıyorsun?"
"Allah'ın kitabından çıkarıyorum."
"Allah'ın kitabında nerededir?" diye sorunca İmâm-ı Şafiî bir müddet düşündü (fakat âyeti bulamadı). İhtiyar:
"Sana üç gün, üç gece mühlet veriyorum. Allah'ın kitabında icmâ (ittifâk)ın delil olduğunu bulursan ne âlâ. Ama bulamazsan Allah'a tevbe et!"

İslâmın kaynakları (İslâmi hükümlerin tek kaynağı Kur'an değildir.)

İslâmın kaynakları

Ehl-i sünnetin ameldeki dört imamının mezhebleri kitap (Kur'an), sünnet, icmâ-ı ümmet ve kıyâs-ı fukahâ üzerine kurulmuştur. Bu dört kaynağa Edille-i Erbaa yahut Usûl-i Erbaa denir.
Bütün müctehidler, bu dört delili kabul etmiş, dîn hükümlerini bu dört delilden birine veya bir kaçına dayandırmışlardır.

Kitaptan maksat, Kurân-ı Kerîmdir.


Sünnet: Peygamberimizin mübarek sözleri, işledikleri ve başkaları tarafından yapılan işlerde o işi tasvip mahiyetindeki sükûtlarıdır. Resulü Ekrem'in mübarek sözlerine "Sünnet-i kavliye", fiillerine "Sünnet-i fiiliye" denir. Yapıldığını gördüğü bir şeye karşı sükût edip red ve inkâr buyurmaması da bir "Sünnet-i takririye"dir ki, o şeyin caiz olduğuna delâlet eder.